همانجا كه نخل هايش بدون سر نماز مي گزارد و بيدهاي مجنونش به سمت شرجي افق در اهتزازند ؛

از اين خط به آن خط ،

از اين خاكريز به آن خاكريز ،

از اين سطر به آن سطر ،

حالا ديگر اين همه شهيد را كلمه ها تشييع مي كنند.

اصلا اين خط آخر ندارد.

بدون معطلي به جاي نقطه ، اشك هايت را بگذار و برو ....

آسماني ها كمي آهسته تر ،

يك كبوتر ، جامانده است

بچه درست 24 ساعتی هست که از منطقه برگشتم گاهی فکر میکنم نباید برم این جور جاها چون دلتنگیش دیوانه وار ه وبتر اینکه هیچ کس حال منو نمی فهمه دلتنگم

 دلتنگ ان خاک غریب که هر قد نگاه میکنی انتهای دلتنگیهایم را  نمی فهمی